Make the difference in Ashirvad

Kinderen zijn kinderen, overal op de wereld. En zoals ik vroeger ’s nachts bang naar mijn ouders toe ging en zei: “Het is zo donker, ik ben bang…”, zo zijn de kinderen hier ook wel eens bang.

Zo was er dus een avond waarop ik terug kwam van de stitcher (kleermaker) en één van de meisjes op de grond lag te huilen. Ze had koorts en het duurde een tijdje voordat ik begreep wat er aan de hand was, maar ze bleek een stem te horen die riep: “Kom hier! kom naar mij toe!”

De kookmoeders, die laagopgeleid zijn en nogal bijgelovig zijn, geloofden het meisje,dat bang was dat een kwade geest haar riep. Ik en de andere juffrouw waren het daar natuurlijk niet mee eens, maar hoe verwarrend is het voor kinderen als de ouderen niet één en hetzelfde vertellen..

Die avond sliep er dus niemand met mij op het dak, want het geloof in de dorpen is dat de geesten makkelijk op de open hoge plaatsen kunnen komen.

Samuel

We vertelden het tegen Sudha en tijdens het avondgebed vertelde zij het verhaal van Samuel. Samuel, die kleine jongen die ook geroepen werd in de nacht. En steeds was het Eli niet…wat dan wel? Een boze geest? Nee, het was God Zelf.

Af en toe geloven de kinderen best wel rare dingen, vanuit hun achtergrond, het Hindoegeloof, de bijgelovigheid van de dorpen. Maar als je hen vraagt: “Wie heeft gelijk, die hindoegoden of de christengod”, dan kiezen de vast voor de Heere Jezus. En met hem hoeven ze nooit bang te zijn.

Geplaatst onder: Actienieuws op 1 april 2010