Make the difference in Ashirvad

Niet hier in India hoor, maar in ons koude kikkerlandje die ik weer gauw ga ontmoeten:)

Huh?

Ja, ik kom weer gauw terug naar huis, want mijn taak hier zit erop. De kinderen gaan namelijk tijdens de zomervakantie naar hun dorpen terug, waardoor de kinderen de meimaand en vaak ook de helft van de junimaand niet in Ashirvad zijn. Ze krijgen 3 weken vakantie, maar het duurt veel langer voordat ze weer allemaal terug zijn. Veel ouders sturen hen pas weer terug als de school begint. En dan wacht ik al die tijd om nog twee, drie weken met hen door te kunnen brengen. Dat zie ik dus niet zo zitten.
 
Ik had er heel veel zin in om naar huis te gaan. Ik zat te filosoferen over het eindelijk weer schoenen dragen, eindelijk weer op een bed slapen wat dikker is dan 3 cm en eindelijk weer alles gewoon te laten zijn. Zonder al dat gekke hier, want ookal ben ik halfindies geworden; India is gewoon een wonderland wat nog steeds op mij overkomt als een soort nep-wereld waar alles maar toch ook niets waar en mogelijk is.
 
Maar toen ik gisterenavond(dinsdagavond) tegen de kinderen vertelde dat ik naar huis ga op 1 mei, schoten zo goed als de tranen in mijn ogen. De kinderen schreeuwen nee! waarom? en dat soort dingen meer. Er waren trouwens ook andere geluiden; ‘als je een cadeau stuurt, wil je dan heel veel snoep sturen?’ en toen er gepraat werd over cadeautjes, begonnen er meer hun verlanglijstje op te lepelen:) Wat zijn kinderen toch heerlijk open he:)
 
Maar goed, dat was even een zijpaadje. Ik vertelde de kinderen dat ik met hen allemaal een voor een op de foto wilde en dat ik van hen allemaal van hen wilde horen wat ze zich nu zullen herrinneren van het jaar dat ik bij hen was. Dat zou ik gaan opnemen en zo kan ik ze nooit vergeten. De kinderen begonnen gelijk met herinneringen op te halen…en zodra ze daarover begonnen kon ik wel huilen..Ik wil deze kinderen eigenlijk niet voor altijd achterlaten..
 
Maar goed, tijd is tijd..

Geplaatst onder: Actienieuws op 22 april 2010